Jessica Hobo

Laten we maar gelijk met de deur in huis vallen: de mantelzorger wordt ook ouder. Het is iets wat je vaak niet echt wilt toegeven, maar de tijd blijft niet stilstaan. Fibromyalgie is al een uitdaging op zich, en dan komen daar ook nog eens de overgangsklachten bij van een lichaam van 51 jaar of ouder. Geloof me, dat is geen pretje.

Onlangs had ik een gesprek met de overgangsconsulent. Het was verhelderend, maar ook behoorlijk intensief. Ik had natuurlijk al wel het vermoeden dat er iets meer aan de hand was dan het ‘normale’ verloop van de overgang. De symptomen waren veel heftiger dan die van anderen om me heen. De uitleg was simpel: ik had de achtbaanroute gekozen in plaats van de rustige lazy river. Het was goed om te weten dat mijn ervaring niet zomaar tussen de lijnen valt. Na dit gesprek ben ik bij mijn huisarts terechtgekomen, die achter het voorgestelde plan van aanpak stond. Hij heeft meteen bloedtesten laten doen.

Het resultaat? Ik ben nu gestart met medicatie om mijn leven weer wat aangenamer en behapbaarder te maken. Ook kreeg ik een behoorlijke kuur vitamine D, want schijnbaar mist mijn lichaam de zon meer dan iedereen had verwacht. Ik ben net begonnen met de medicatie, en volgens de dokter zou ik over drie à vier weken echt verschil moeten merken. We zullen zien!

Naast mijn eigen gezondheid, proberen we het woongenot ook wat te verbeteren. De pomp onder het huis hebben we weer laten schoonmaken, want “Nessie” had zich weer laten horen. En geloof me, dat is altijd een teken dat er actie ondernomen moet worden.

Voor Codee was het een zware maand. Ze heeft de ene na de andere virus te pakken gehad, van verkoudheden tot zich gewoon niet lekker voelen. Dat maakte het voor haar extra lastig om op pad te gaan of ergens langer te blijven. Ze heeft dan ook veel rust gepakt. Het zwemmen, dat normaal een belangrijke activiteit voor haar is, staat al twee maanden op een laag pitje. Gelukkig heeft ze wel wat leuke dingen gedaan, en het is mooi om te zien hoe ze haar vaardigheden weer aan het opbouwen is. Maar ik moet toegeven, het loslaten blijft moeilijk. Soms moet je echt je adem inhouden en hopen dat het allemaal goed gaat.

Wat betreft medicatie heb ik geleerd dat het altijd goed is om een extra voorraad in huis te hebben. Dit is vooral handig als de zorgverzekering besluit je een ander merk voor te schrijven (ze noemen dat ‘preferent’). Dit keer was het ook echt nodig. Een allergische reactie, en dan ook nog in je ogen (die toch al niet de beste zijn), is absoluut niet fijn. Dus bel je met de apotheek, word je doorverwezen naar de verzekering die bewijs van de arts wil zien. Gelukkig had ze al een afspraak staan en hadden we nog genoeg van de oude medicatie om het uit te kunnen zitten. Vandaag (4 maart) zijn we bij de arts geweest, het was inderdaad nodig om weer terug te gaan naar de oude medicatie. De arts heeft een brief geschreven en ik ben naar de apotheek gegaan, die na overleg gelukkig de medicatie verstrekte. Nu hopen dat de zorgverzekering geen extra kosten in rekening brengt voor deze wijziging.

Wat mijn werk betreft: het was op en af hectisch. Een storing die maar niet wilde verdwijnen zorgde voor vast dit extra veel energie kostte. Als team staan we gelukkig sterk, maar soms is het gewoon te veel, en moet je echt even de pauzeknop indrukken om weer op adem te komen. Deze maand heb ik een aantal gesprekken gehad, waaronder met mijn leidinggevende, mijn collega’s en een onafhankelijke persoon die mee kon denken. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat ik de maand met minder spanning heb kunnen afsluiten.

Nu begin ik deze maand met een beetje meer rust, vol goede moed. Er staan leuke dingen op de agenda, zoals de Veine Dagen, een middag/avond weg met mijn moeder en ik ga een twee-daagse cursus volgen over heldere brieven schrijven. Daarnaast is er een vier-daagse workshop camerabediening, zodat ik meer kan leren over mijn nieuwe camera. Helaas betekent dit wel dat het deze maand lastiger wordt om tijd te maken voor zwemmen, want er staan weer allerlei afspraken en trainingen op dinsdag. Gelukkig kunnen we in april hopelijk weer wat meer ruimte maken voor ontspanning. Tot die tijd richten we ons op extra yoga en letten we goed op ons eten.

Het blijft een constante balans vinden tussen zorgen voor anderen en zorgen voor mezelf. Het is niet altijd makkelijk, maar elke stap vooruit is er één.