Vandaag zette ik een voorzichtige maar belangrijke stap op mijn weg naar herstel. Voor het eerst sinds tijden weer gewandeld: 5 rustige kilometers over de Posbank.
Ik liep langzaam, met tijd om te voelen en te kijken. De ochtendlucht was fris, het landschap stil — precies wat ik nodig had. Af en toe nam ik plaats op een bankje, gewoon om te ademen, uit te rusten en even te genieten van het uitzicht dat me hielp om weer tot mezelf te komen.
Ik liet twee grote groepen voorbijgaan, omdat ik de rust niet wilde verliezen. Die momenten van stilte zijn voor mij nu zo kostbaar.
Het was geen snelle wandeling, maar wel één die precies paste bij waar ik nu ben. En dat voelt als een kleine, maar echte overwinning. 🌿💭
Jessica Hobo 
Plaats een reactie