Jessica Hobo

Eerst het leuke nieuws

Op 20 oktober ben ik begonnen bij mijn nieuwe werkgever na ongeveer 2,5 maand thuis te zijn geweest. Wat een omslag, vooral qua reizen! Voorheen werkte ik op drie minuten loopafstand van mijn huis, nu moet ik eerst tien minuten fietsen, daarna een half uur met de trein, en vervolgens nog vijf minuten lopen. Maar het is het helemaal waard. Deze nieuwe baan is een geweldige uitdaging waarin klantcontact weer centraal staat.

Ik werk nu bij de Gemeente Almere en moet nog veel leren over gemeentelijke zaken en systemen. Veel is nieuw, en omdat er eind dit jaar ook veranderingen zijn, komt er veel informatie op me af. Na vijf dagen training merk ik echter hoe snel ik me weer kan aanpassen. Nieuwe dingen leren ging me altijd goed af, maar dit is echt iets heel anders dan ik gewend ben – en ik vind het ontzettend leuk en interessant.

Ik weet waar ik op moet letten om mezelf niet voorbij te lopen. Dat is soms lastig, maar met goede begeleiding en tips kun je blijven groeien. Ik kijk uit naar volgende week en zal jullie regelmatig laten weten hoe het met mij en mijn werk gaat.

Dan het serieuzere nieuws

De afgelopen weken hebben we binnen onze familie veel geregeld voor mijn vader. Helaas hebben we te horen gekregen dat hij ernstig ziek is en dat hij dit keer zijn strijd tegen kanker niet zal winnen. In eerste instantie wil je het niet geloven, maar de beelden spraken boekdelen. Dan besef je het, en wil je alleen nog maar het beste voor hem en mijn moeder.

We hebben de afgelopen weken veel samen geregeld, in goed overleg. Daar ben ik trots op. Met zijn vieren hebben we dit goed gedaan, zodat we nu de rust hebben om er echt voor hem te zijn zonder ons constant zorgen te maken over praktische zaken.

En dan je eigen gevoel… Nog geen jaar geleden stonden we allemaal achter hem in zijn strijd tegen kanker, en nu dit. Natuurlijk vraag je je af: waarom? Maar er is geen antwoord. Mijn vader is pas 61, veel te jong, maar kanker houdt daar geen rekening mee. Soms is het al te laat en is er geen medicijn of behandeling meer mogelijk. Het is moeilijk om iemand, die nog maar twee jaar geleden volop in het leven stond, zo snel te zien aftakelen.

Je wilt schreeuwen, huilen, en het verdriet voelt intens. Maar dat verandert niets. In plaats daarvan staan we samen sterk. We doen alles om hem op een waardige manier te begeleiden, en niet te vergeten: er ook voor mijn moeder te zijn in deze moeilijke tijd. We blijven voor haar klaarstaan.

Bedankt voor de steun die jullie geven en die we de komende tijd nog hard nodig zullen hebben.