Jessica Hobo

De wielen van de bolderkar knarsen zacht over het zandpad. Het licht is goud geworden — zo’n moment tussen middag en avond, waarin alles lijkt te vertragen. De lucht ruikt naar nat gras en riet, met een vleugje herfst.

We trekken langzaam dieper de Oostvaardersplassen in. Links fluistert het riet, rechts een glimp van grazende konikpaarden. Alles is kalm, maar geladen. Alsof het landschap iets inademt — en wacht.

Dan klinkt het. Niet hard, maar rauw en doordringend: het burlen van een edelhert. We stoppen automatisch, niemand zegt iets. Verderop staat hij, machtig en alert, zijn gewei als een kroon tegen de lage zon. Nog voor we hem echt goed kunnen bekijken, beweegt hij — traag en doelgericht — richting het struikgewas. Eén blik, en hij is weer verdwenen.

Langs het water staan vogels op één poot, alsof ze het moment ook willen vasthouden. Een zilverreiger vliegt op. Het is geen plek van spektakel, maar van details: het geluid van vleugels, het glinsteren van avondlicht op water, de schaduw van een hert in de verte.

Als we later terugrijden, is de zon al bijna verdwenen. De bolderkar rolt traag over de weg terug, terwijl achter ons de natuur verder leeft — ongestoord, maar niet onopgemerkt.