Sinds mijn blog op 1 januari, “ Een jaar van loslaten, leren en langzaam landen”, is er veel verschoven. Niet met vuurwerk en tromgeroffel, maar met het soort beweging dat je pas ziet als je even stil blijft staan. Zoals eb die zich terugtrekt en ineens een compleet nieuw landschap blootlegt.
De grootste realisatie?
Het moet anders. De verdeling tussen werk en mantelzorg zoals die was, hield ik niet meer vol.
Dat inzicht kwam niet als een blikseminslag, maar als een zacht maar hardnekkig stemmetje dat steeds vaker fluisterde: dit kan zo niet langer. En luisteren bleek uiteindelijk moediger dan doorgaan.
Wat dat concreet betekende, was dat ik de zorg beter ben gaan uitzetten bij partijen die kunnen helpen. Niet alleen voor mijn huisgenoot, maar ook voor mij. Dat laatste voelde in het begin bijna onwennig. Alsof ik een taak uit handen gaf die bij mijn identiteit hoorde. Maar zorg delen is geen zorg verliezen. Het is ruimte creëren.
Ik kreeg hulp.
En misschien nog belangrijker: ik kreeg tijd.
Tijd om te onderzoeken wat er eigenlijk gebeurd was. Tijd om te voelen wat energie kost en wat energie geeft. Want eerlijk is eerlijk: dit proces slurpt soms energie. Gesprekken voeren, regelingen treffen, patronen doorbreken. Maar het levert ook iets op wat moeilijk in woorden te vangen is: inzicht.
Inzicht in wat anders kan.
Inzicht in wie ik ben.
En misschien nog spannender: wie ik wil zijn.
Voor het eerst in mijn leven stapte ik een praktijk binnen bij een psycholoog. Dat voelde als een kleine aardverschuiving. Alsof ik toegaf dat ik het niet alleen hoef te doen. Na een aantal sessies merk ik verandering. Subtiel, maar voelbaar.
Ik begin te begrijpen dat loslaten geen falen is. Het is geen witte vlag. Het is een manier van goed voor jezelf zorgen. Een manier om niet alleen te overleven, maar ook te leven.
Ik neem de tijd om naar mezelf te kijken. Waarom doe ik bepaalde dingen wel? Waarom stel ik andere uit? Welke overtuigingen draag ik mee als een te volle rugzak? Het is soms confronterend, maar ook bevrijdend.
Een concreet gevolg van die hernieuwde aandacht voor mezelf: ik ben weer gaan sporten. Mijn lijf weer voelen werken, zweten, sterker worden. En ik laat de fiets wat vaker staan om te lopen. Niet omdat het moet, maar omdat het mag. Omdat bewegen mijn hoofd opruimt.
Sinds begin januari ben ik ook gestart met re-integreren. Eerst bij een ander team. Dat voelde verrassend goed. Frisse energie, andere dynamiek, zonder de oude verwachtingen die meteen op mijn schouders landen. Langzaam bouw ik mijn uren weer op. Stap voor stap. En binnen die uren ondersteun ik inmiddels ook weer mijn eigen team.
Maar wel in het tempo dat voor mij goed voelt.
En dat is misschien wel de grootste verandering van allemaal: ik bepaal het tempo. Niet de agenda. Niet de verwachtingen van buitenaf. Niet het oude patroon van “nog even doorzetten”.
De uitdaging nu?
De juiste balans vinden tussen werk, privé en mantelzorg. Sporten en ontspanning inplannen zonder dat ze het eerste zijn dat sneuvelt als het druk wordt. Ruimte bewaken alsof het iets kostbaars is. Want dat is het ook.
Voorlopig is er nog genoeg ruimte om verder op te bouwen. Genoeg om te blijven onderzoeken hoe het steeds een stukje beter kan. Niet perfect. Niet af. Maar beter passend.
Langzaam landen blijkt geen eindpunt, maar een manier van reizen.
En misschien is dat precies wat ik aan het leren ben:
dat zorgen voor anderen pas duurzaam is als ik mezelf daar niet in verlies. 🌿
Dutch lens explorer 
Plaats een reactie