Na een rustigere periode op werk merk ik het meteen: er komt weer ruimte. Ruimte in mijn hoofd, maar ook in mijn energie. En die ging deze keer rechtstreeks naar mijn camera.
Samen met mijn huisgenoot stapte ik op vrijdag 17 april in de trein richting Nunspeet. Het station en de omgeving zijn in de tussentijd flink veranderd — even wennen, maar ook mooi om te zien hoe een plek zich ontwikkelt.
We sloegen het centrum over en kozen voor wat ons echt trok: het bos. Vanaf het bezoekerscentrum wandelden we op ons gemak tussen de bomen. Geen haast, geen lange afstanden. Alleen het zachte ritme van onze stappen en het spel van licht en schaduw dat zich steeds opnieuw vormde. Momenten die je niet hoeft te zoeken, maar die je vanzelf vindt als je vertraagt.
Na de wandeling streken we neer bij Restaurant Joris. Voor mij een plek met een verhaal. De locatie is nieuw, maar mijn herinneringen gaan terug naar de tijd dat ik nog op school zat en hier mijn bijbaantje had. Juist daardoor voelt het vertrouwd — de sfeer, de uitstraling en het eten zijn nog steeds zoals ik ze me herinner. Alsof een stukje verleden gewoon met je meebeweegt.
Een ochtend zonder druk, maar vol beleving. Soms zit het ‘m precies daarin. 🌿📷
Geef een reactie